Prolog

     Jak to się dzieje, że spoglądasz w moje oczy jak w otwarte drzwi?
     Zawsze, gdy ja spoglądam w twoje, czuję się, jakbym wracał do domu.
     To jakby sen.
     Nie budźcie mnie, błagam. Nie wołajcie mnie. Chcę tu zostać na zawsze.
     Nie każcie mi się stąd ruszać. Nie każcie mi wstawać.

    Ciemnowłosa aktorka w moim łóżku. Wije się, jakby naprawdę sprawiało jej to przyjemność. Towarzyszka mej spękanej duszy. Naciśnie spust, pociągnie pętlę. Jak długo jeszcze będę udawał? Ile jeszcze mi brakuje do kompletnego dna? Muszę to zrzucić z siebie. Czuję się brudny.
     Zabierz mnie stąd. Weź mnie, spal mnie. Będę krzyczał, że nie jesteś moim przyjacielem. Zniszczymy to złudzenie. Zostaw mnie, a ja będę prosił o więcej. Nie mamy wyjścia, nie chcę żyć w kłamstwie. Nic w nim nie ma.
      Teraz wyzywam cię, odpowiedz mi.

      Czy kochając go, robię coś złego?